Boeken

van Désirée

Alles wat aandacht krijgt groeit

Ouder worden. Te weinig tijd overhouden. Een onderkin die er ineens zit zien in de spiegel. Balen dat mannen niet meer naar je fluiten op straat...

Als je weet dat aan alles een eind komt, als je weet dat gisteren nooit morgen wordt, als je weet dat je je best doet en probeert te genieten van het leven, of van de kleine “grootse” dingen, dan leer je vaak ook wat er nou echt belangrijk is geworden.

Waar geef jij aandacht aan? Wie of wat mag jouw kostbare tijd in beslag nemen?

Alles groeit door aandacht

Logisch ook. Bloemen die horen in de volle zon bloeien ook beter. Dit geldt ook voor mensen: iemand die slecht hoort zal met een hoortoestel vaak beter horen, als de gehoortest klopt en als dat toestel goed is aangemeten en is afgesteld. (Een test en afstemming is een vorm van aandacht, dus groeit degene die - weer - beter hoort).

En dat niet alleen: iemand die zijn of haar gehoorverlies erkent, er niet voor wegloopt, erkent dat de oren niet doen wat ze horen te doen, wetende dat daar een hulpmiddel voor is en die dan ook gebruikt zal aandacht (proberen te) geven aan zijn of haar welzijn. Iemand die geen baat heeft bij een hoorhulpmiddel maar het prima redt met NGT, met spraakafzien, ook. Iemand die last van de kou heeft en een vest aantrekt. Iemand die iets moois maakt voor de ander.

Een kat die het koud heeft en in een holletje kan kruipen, een vogel in de winter die broodkruimels of een vetbol vindt, een oude klasgenoot zien en een praatje maken - ook al was hij vroeger niet populair, een ongeduldig kind uitleggen dat die meneer er niets aan kan doen omdat hij ouder en bejaard is...

Hormonen winnen

Over ouder worden gesproken: het lijkt erop dat oud worden niet meer mag tegenwoordig, maar zestig is niet het nieuwe dertig want je lijf verandert door de genadeloze hormonen. Ja, er is hormoonsuppletie maar dat kun je niet eeuwig blijven nemen, ook al zou je dit graag willen.

Moet je het ouder worden dan maar gaan omarmen? Waarom niet? Waarom zou je geen aandacht geven aan je zielige zere voeten en je torenhoge hakken afwisselen voor wat lagere als je voeten dat nodig hebben? Omdat je weigert oud te lijken?

Het is zoals het is?

Krampachtig jong willen lijken laat je er ouder uitzien als je staat te wiebelen op stiletto’s, als je ontdekt dat je benen wel erg moe worden zodat je enkel zittend dat feestje kunt doorbrengen. Je wilde toch zo graag nog dansen?

Geduldig zijn kun je leren

Terug naar het ongeduldige kind waar ik het net over had. Als dat ongeduldige kind later ouder wordt dan zou het als het goed is ook met respect behandeld willen worden. Als ze ook hardhorend wordt dan zou ze willen dat ze weer kon horen, al dan niet met hoortoestel. Als ze beverig van de Parkinson bij de kassa staat te hannessen om haar pinpas te uit haar tas te graaien, dan zou ze willen dat ze de ruimte kreeg om haar ding te doen zonder een duwende dreumes tegen haar dijbeen en de boze blik van een moederkloek. Als ze met haar gerimpelde gezicht in de spiegel staart dan zou ze willen dat ze weer jong en mooi was - en dat ze er vroeger meer van had genoten dan dat ze deed vanwege de venijnige uitvallen van onzekere vrouwen en de prachtige plaatjes uit modebladen. En dat de wereld - weer - aan haar voeten lag...

Omarm je lot, en het lot omarmt jou?

En als je dan het ouder worden omarmt dan zou je ontdekken dat je niet meer zonodig hoeft, dat er waarschijnlijk andere dingen voor in de plaats komen of gekomen zijn. Dat mannen maar lekker naar de jonge blaadjes blijven fluiten want nu kom JIJ aan de beurt: je houdt tijd over voor jezelf, zonder jezelf steeds af te vragen of ze je nog wel zien zitten, zonder afhankelijk te zijn van hun mening. Je hebt tijd voor jouw project. Me-time. Een nieuwe wereld die aan jouw voeten ligt. Nieuwe ontdekkingen, talenten, waarvan je dacht dat ze niet bestonden, nieuwe rust- en adempauzes. Nieuwe mensen, andere omgevingen. Of een land waar het ouder worden met respect benaderd wordt.

Désirée X