Boeken

van Désirée

Ik ben ook maar een mens

Soms denk ik: ik stop nu echt met bloggen, want het meeste is eigenlijk al gezegd. Na al die tijd wil je als mens weleens iets anders.

Nu staan er op deze website niet zo gek veel artikelen, bij Lief zijn voor je lijf staan ook diverse blogartikelen. En soms kwamen er leuke reacties op. Daar doe je het voor, dat mensen er iets aan hebben. En soms komt er nog wel eens iets nieuws bij. Af en toe kun je bij bloggen het gevoel krijgen dat alles voor niets getypt is, dat het niet wordt gelezen.

Voor niets?

Ken jij het gevoel te moeten vechten tegen een enorme bierkaai? Zo’n nauwelijks te beklimmen gouden berg, of muur, waardoor nooit dat ene punt bereikt wordt. Namelijk het punt waar jij zo graag wil zijn. En waarom?

Als je wilt dan kun je het?

Vaak had ik dat bierkaai-gevoel. Ik had het gevoel dat er een loep bijgehouden werd, dat er extra gelet werd op mijn schrijfstijl, of dat fouten in de tekst werden uitvergroot. Dat het verhaal zelf in het niets verdween daardoor. Dit werd niet rechtstreeks gezegd, het was meer een gevoel. Doordat ik dat gevoel had moest ik steeds weer gaan verbeteren, steeds weer kijken of alles echt wel goed gegaan was. Dit was erg vermoeiend.

Knokken helpt niet?

En vanochtend had ik het er nog over met een spitsvondig persoon, over het gevoel dat het er niet zoveel toedoet wat je doet.

‘Ja, je wordt gewoon gediscrimineerd!’ antwoordde degene, ‘en dat gaat subtiel, sluimerend en geniepig, precies net zo dat je het niet direct merkt. Zand wordt in je ogen gestrooid, smoesjes krijg je te horen als je contract niet wordt verlengd, als je niet uitgenodigd wordt, of als je voor de zoveelste keer het nakijken hebt nadat je allerlei poespas hebt uitgehaald om ergens te komen.’

’Ja, soms gebeurt dat bij mensen omdat men niet verder kijkt dan hun neus lang is. Alles wordt afgeschoben op de kwaal, de handicap. Ze vergeten dat daar een mens onder zit. Is het je ook opgevallen dat mensen met een handicap of ziekte vaak banen of bezigheden hebben die met de handicap te maken hebben? Kreeg ooit de vraag wat ik wilde bereiken met mijn boek over gehoorverlies. Best een vreemde vraag van iemand die zelf ook slechthorend was, vind je ook niet? Op de achterflap is duidelijk te zien wat ik wil bereiken met mijn boek. Als ze dat boek gelezen hebben gaat alles weer als vanouds. Men blijft knokken voor gelijke behandeling door de jaren heen, generatie na generatie.’

‘Ach, laat ze toch!’

Ik ging rechterop zitten en zei, ‘misschien had ik mijn uiterlijk moeten veranderen, mijn haar pornoblond moeten verven of afknippen. Misschien had ik een bril moeten opzetten, voor de intellectuele look, een dijk van een diploma op hoog niveau erbij vermelden. Misschien had ik wel een mannennaam als auteursnaam moeten kiezen, dan werd het tenminste serieus genomen,’ verzuchtte ik dan ook nog, quasi serieus.

’Ja, ook op je uiterlijk letten ze! En er is ook nog zoiets als de gunfactor.’

’Klopt. De “allesbepalende” factor in deze toestand. Wie gunt me wat. Mooie boel.’

In de juiste omgeving groeit en bloeit het

Ter voorbeeld (en dit kan net zo goed gelden voor anderen): als slechthorende, of dove, in de wereld van de horenden is het soms maar een moeizame, lange en soms totaal onbereikbare weg te gaan, ook al zijn er ook genoeg die wel krijgen wat ze willen.

Werkelijkheid is anders

Als vijftig plusser weet je zo onderhand heus wel dat Als je het echt graag wilt, dan kun je het wel verandert in Als je de juiste mensen op de juiste plekken kent, dan kom je er soms wel (met de nadruk op soms) en daar moet je het mee doen. Hoezeer je je best ook doet. Ja, je kunt het dan wel, je gelooft in jezelf, maar wie maak je er blij mee?

Het is oneerlijk verdeeld en er is zoveel niet eerlijk in deze wereld. Zie het maar eens vol te houden in een omgeving waar jouw inzet niet gewaardeerd of gezien wordt. Zie het maar eens vol te houden zonder feedback, respons of spontane vriendelijke woorden. Niet dat je volledig afhankelijk van de ander moet zijn, maar was het dan wel de bedoeling dat je enkel voor jezelf werkt of iets deed?

Opgeven is geen optie?

De harde werkelijkheid is gewoon dat je veel meer moet knokken. Punt. Iets anders is er niet. Tijdens de lessen op school werd dit vaak al duidelijk gemaakt door de leraar. En of hij gelijk had... ?

Maar... je bent ook maar een mens. En zoals ik al zei, zo nu en dan wil je ook weleens iets anders en wat mij betreft kost het bloggen me veel tijd, pijn en energie, wat ik ook aan iets anders zou kunnen besteden waar ik blij van word (even niets hoeven en lekker uit eten gaan bijvoorbeeld) en hopelijk ook een ander blij mee kan maken. Vandaar.

Aan alles komt uiteindelijk ook een eind. En op het einde wil je toch niet hoeven zeggen dat je teveel op je tenen gelopen hebt voor iets dat niet werkt?

Er zijn mensen die door blijven knokken omdat opgeven geen optie is omdat dit zwak gevonden wordt, tegen beter weten in. Het kost ze meer dan dat het iets oplevert. Maar iets opgeven betekent niet dat je zwak bent, het betekent dat er nieuwe deuren open kunnen gaan. Of dat er iets anders op je pad komt. Als dat niet werkt, wat werkt er dan wel?

Hobby

Soms kun je van je hobby je werk maken. Maar ook dan moet je kansen krijgen of de mogelijkheid hebben om ze te kunnen creëren en het geluk hebben dat mensen het mooi vinden of willen kopen. Of dat ze een workshop bij je willen volgen. Zonder dit alles blijft het gewoon een leuke hobby voor jezelf ter ontspanning of afleiding.

Désirée X