Boeken

van Désirée

Onhandigheid en ouder worden?

Vroeger ging alles soepel, zonder erbij na te denken. Nu lijkt het alsof je bij elke stap die je zet na moet denken. Of je laat steeds dingen uit je handen vallen waardoor je steeds moet bukken bovenop de heup- of rugpijn die er al zit.

Soms krijg je de neiging om maar niets meer te doen, alsof er stront aan de vingers kleeft (om het maar eens niet zo netjes te zeggen). Ook kun je je misschien buitengesloten voelen, omdat er ook van vijftig plus verwacht wordt om zolang mogelijk jong te blijven. Maar vijftig is niet het nieuwe dertig, aangezien het lichaam door de jaren heen verandert. Het lijkt alsof men hier geen boodschap aan heeft, en eroverheen walst. Maar ouder worden hoort ook bij het leven.

Waar komt het door?

Komt onhandigheid nu echt door de fibromyalgie? Of toch door de leeftijd? (Ouder en strammer?) De onhandigheid kan ook samenhangen met vermoeidheid of teveel zorgen ervaren. Onhandigheid kan je woedend maken. Maar helaas is woede een sterke emotie die (vaak onbewust) zorgt voor nog meer spierspanning en dus meer pijn. Anderen kunnen jouw onhandigheid benoemen in negatieve zin, jezelf accepteren met die onhandigheid is dan een uitdaging.

Weer handig worden?

Maar als je ondanks de pijn erin slaagt om aan een lichte vorm van beweging te doen dan lijkt de onhandigheid tijdelijk ook iets minder te worden.

Als kind kon ik goed bewegen. Feilloos. Badmintonnen, zwemmen, surfen en dansen onder andere. Het dansen werd versterkt op een professionele dansschool. Jaren later werd een simpel dansje als de Macarena ineens moeilijk. Totdat het niet meer ging.

In je eigen tempo bewegen (tuinieren, fietsen, low-fitness, lichte vorm) of oefeningen doen maakt het allemaal wat draagbaarder. En op sommige dagen minder onhandig.


Meer lezen over fibromyalgie? Bestel het boek Van bed naar beter