Boeken

van Désirée

Archief

Vervlogen tijden

Het typen ging langzaam, letter voor letter. Het lint bewoog heen en weer als er een nieuwe letter op het vel werd gedrukt. Soms bleef een letter kleven aan het witte papier en dan moest ik het ding handmatig weer op zijn plek zien te krijgen. Voorzichtig, want soms werd het vel doorboord door het scherpe materiaal.

Als alles getypt was dan kon je het papier voor een lamp houden en zag je soms de kleine gaatjes. Een kleine typemachine was het, die later vervangen werd door een elektrische schrijfmachine, die vele malen sneller ging en waarop ik af en toe een zelfverzonnen verhaaltje tikte. Op A4 vellen.

Daarna kwam er een tweedehands computer, de eerste Apple. Die sneuvelde zomaar toen ik net mijn eerste script in elkaar had geflanst. Het verdrietige gezichtje dat verscheen op het minischerm was genadeloos. Balen was dat, dat alles plotseling weg was. Toch kwam er later een nieuw script, getypt op een andere computer, een groot grijs vierkant object. Meer scripts volgden. Vol spelfouten en andere rommel. Alles herschreef ik. Op een laptop dit keer. En bleef schrijven totdat het eindelijk te pruimen was.

Zo nu en dan deed ik mee aan een schrijfwedstrijd, daar stak ik dan wat van op, zoals ook van websites als beter spellen en een boek over taal. Schreef eens een artikel.
Toen werden scripts boeken, die anderen lazen. De een vond het geweldig, de ander niets. Deze boeken werden herschreven. Waarvoor je toen nog een recensie kreeg, las ik ergens dat een boek dat ouder is dan twee, drie maanden blijkbaar al niet eens meer in aanmerking komt daarvoor. Drie maanden, waar prààt je over? Het is 2019, er is zoveel informatie, dan verwacht je toch dat men ergens van leert?

Een tijdloos verhaal is nooit te oud. Een verhaal uit vervlogen tijden kan zinvol zijn als het onderwerp nog leeft onder de mensen. Van het verleden kun je soms veel leren, als je daarvoor openstaat.

En nu schrijf ik in mijn eigen tempo op een tablet. Daarna zie ik wel weer. Het “leven” moet ook doorgaan, er is meer.

Interviews uit vervlogen tijden

Ooit mocht ik mijn verhaal vertellen voor de plaatselijke kranten. Er werd over het boek gesproken. Daarna kwam er nog een boek, een roman. Daar werd ook over gesproken. En... toen kwam HET weer in beeld: doofheid!

Ja, doofheid werd erbij gehaald, zoals vaak. Dat geeft niet. Mensen willen daar soms meer over weten. Mijn vorige boek ging ook daarover. Als er openheid is dan kan er duidelijkheid ontstaan en dat is meestal alleen maar gunstig.

(Maar... ik wilde ook zo graag iets meer vertellen over de inhoud van de roman, zonder dat de doofheid steeds in beeld kwam).

Powervrouwen?

Ooit werd mijn artikel over powervrouwen geplaatst op Libelle.nl.

Wat is in jouw ogen nou een echte powervrouw? Ik heb de term voor het boek Van bed naar beter veranderd in powermens. Er zijn namelijk zoveel mensen die een soort van lintje verdienen!